ใกล้วันรับปริญญาเข้ามาแล้ว ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนเราบ้างรึป่าว
ที่เพิ่งจะรู้สึกว่าเราเรียนจบแล้วจิงๆ
เป็นช่วงที่ก้าวพ้นจากวัยเรียนเป็นวัยทำงาน จากเด็กเป็นผู้ใหญ่
จากที่ก่อนหน้านี้ทำอะไรผิดก็ยังไม่มีอะไรเสียหาย เพราะความเป็นเด็ก
ตอนนี้รู้สึกเลยว่าถ้าทำอะไรผิดมันจะส่งผลกระทบมากมาย
ความรับผิดชอบจะต้องเพิ่มขึ้น (ซุ่มซ่ามให้น้อยลง)
ที่ไม่ชอบที่สุดก็คือเรื่องผลประโยชน์ เรื่องเงินทอง
มีคนบอกว่าทำงานกับฝึกงานมันต่างกันตรงนี้แหละ
พอทำงานแล้วก็จะต้องมีเรื่องแย่งผลงาน แบ่งพรรคพวก
เห็นแล้วก็รู้สึกเหนื่อยใจ จะหาคนจริงใจกับเราได้มั้ย
พอมองย้อนกลับไป มองเห็นความสนุกสนานตอนอยู่กับเพื่อนๆ
คิดถึงมันมากมาย ก่อนนี้ทำไมเราไม่เคยคิดนะว่ามันคือความสุขที่สุด
คงเพราะว่ามันเป็นส่วนนึงในชีวิตไปแล้ว จนเราคิดว่ามันธรรมดา
มีหัวเราะ ร่าเริง มีร้องไห้ มีน้ำตา แต่ก็ยังมีความสุข
อาจจะเหงาบ้าง แต่ก็ไม่เหงาเหมือนตอนนี้ที่เหงามากมาย
เราได้ทำใครหายไปจากชีวิตของเราบ้างนะ
บางคนอาจจะห่างหายไปเพราะเปลี่ยนสังคมใหม่
บางคนก็อาจจะหายไปเพราะความตั้งใจของเค้า
บางคนก็หายไปเพราะเหตุผลบางอย่าง
บางคนก็อาจจะเป็นเพราะงานยุ่ง ไม่มีเวลา
แต่เราไม่มีเวลาจิงๆเหรอ หรือเป็นแค่ข้ออ้าง
บางทีพอมีเวลาเราก็อยากพักผ่อน เพราะเหนื่อย
บางทีเรามีเวลาและอยากโทรหาใครซักคนแต่ก็ไม่รู้จะคุยอะไร
เพราะตอนนี้ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรจะเล่า มีแต่เรื่องงาน
ที่ไม่ค่อยอยากเล่าเท่าไหร่ ไม่มีอะไรสนุกๆจะคุยเลย
อยากบอกกับเพื่อนทุกคนที่เคยผ่านมาในชีวิตของเรา
ขอบคุณนะที่เป็นเพื่อนกับเรา แม้จะเป็นเวลาสั้นๆก็ตาม
เรารู้ว่าเรานิสัยไม่ดีหลายอย่าง ขอบคุณที่ทนมันได้
ขอโทษที่เคยทำให้รู้สึกไม่ดีนะ ขอโทษจิงๆ
เราจะพยายามแก้ไขแล้วล่ะ คงไม่มีใครทนได้เหมือนพวกเธอ
ขอบคุณที่ช่วยเหลือ ดูแลเรา คอยปลอบใจเวลาเรามีปัญหา
ขอโทษที่เราใส่ใจเธอน้อยเกินไป
ขอโทษที่เวลาเธอมีปัญหาแล้วเราอาจจะไม่ได้อยู่ข้างๆ
แต่เราสัญญานะ ว่าถ้าเธอโทรหาเราเราจะไปอยู่ข้างๆเธอ
ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้เจอกับพวกเธอ
ทำให้เราได้มีช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกัน
จากนี้ถ้าเรามีเวลาเราจะโทรหานะ อาจจะคุยอะไรแค่แป๊บเดียว
แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ติดต่อกันเลยเนอะ เจอหน้ากันบ้าง คุยกันบ้าง
เราไม่อยากทำใครหายไปจากชีวิตเราอีกแล้ว
พวกเธอคือสิ่งมีค่าในชีวิตของเรานะ รักเพื่อนๆที่สุด
P.S สงสัยจะอ่าน space แก้วมากไปนะเนี่ย รู้สึกเหงาตาม
